Kort samengevat. Morgenavond debatteer ik met Kim De Vos van de podcast Alles voor Bitcoin over de vraag of hardware wallets je vertrouwen verdienen. Ik verkoop ze, dus je mag mijn woorden gerust met een korrel zout nemen, en net daarom publiceer ik mijn standpunt de avond ervoor: zodat het achteraf niet stilletjes kan veranderen. De korte versie: niets in Bitcoin is trustless, vertrouwen kan je alleen minimaliseren en controleerbaar maken; de grootste hardware-wallet-ramp ooit was een fout in de seedgeneratie die niemand raakte die zijn eigen willekeur aanleverde; de verliezen buiten dedicated signing devices zijn ordes van grootte erger; en het antwoord op falende fabrikanten is open, stateless, verifieerbare signers, niet terug naar de laptop.
Begin bij de ramp
Een verkoper hoort te openen met het goede nieuws. Ik wil openen met de grootste hardware-wallet-ramp uit de geschiedenis van Bitcoin, want als mijn verhaal die niet overleeft, heb ik geen verhaal.
Op 30 juli 2026 begonnen er coins te verdwijnen uit Coldcard-wallets die nooit met het internet in aanraking waren geweest. De oorzaak was een buildfout uit maart 2021: een controle testte of een instelling gedefinieerd was in plaats van of ze ingeschakeld was, en de firmware viel stilletjes terug van de hardwarematige toevalsgenerator op een zwakke softwareversie. Seeds die 256 bits entropie hoorden te dragen, droegen er een fractie van, goedkoop genoeg om met brute kracht te doorzoeken. De fout zat in open source firmware en stond daar, publiek zichtbaar, meer dan vijf jaar. Schattingen van de schade lopen van ruwweg 88 miljoen tot boven 130 miljoen dollar, afhankelijk van wiens tracing je leest. De primaire bronnen zijn je tijd waard: de advisory van Coinkite, de root-cause-analyse van Block en de deep dive van Wizardsardine.
Hier passen geen excuses, dus ik ga er geen geven. Open source heeft dit vijf jaar lang niet gezien. Reproduceerbare builds hebben de fout getrouw mee gereproduceerd. Mensen die alles deden wat hen verteld was, verloren alles wat ze hadden. Als mijn pleidooi voor signing devices zou steunen op "de fabrikant is competent", dan is dat pleidooi op 30 juli gestorven.
Maar kijk goed naar wat er faalde en wat overeind bleef, want daar zit het hele argument. Wat faalde was de seedgeneratie: het moment waarop het toestel jouw sleutel verzint. Al de rest hield stand. Gebruikers die het toestel hun eigen entropie voedden, dobbelstenen geteld op de keukentafel, waren volgens Coinkites eigen analyse immuun. Multisig-wallets bleven onaangeroerd: er werd er niet één leeggehaald, omdat een quorum van toestellen niet valt door de zwakte van één toestel. En de oorzaak lag binnen een dag na de diefstallen publiek op tafel, omdat iedereen de code kon lezen.
De les is niet "hardware wallets hebben gefaald, terug naar de laptop". De les is: consumeer nooit blind de willekeur van een fabrikant, en laat nooit één component fataal zijn. Allebei zijn dat praktijken, en allebei waren ze gratis beschikbaar voor elk slachtoffer. Dat is de ongemakkelijke, bruikbare waarheid van de slechtste maand die deze sector gekend heeft.
Niets is trustless
De debataffiche zegt dat één van ons te veel vertrouwt en dat de ander aan vertrouwen ontsnapt is. Die framing klopt niet, en ze klopt niet op een manier die cypherpunks al decennia begrijpen.
Nick Szabo heeft nooit gezegd "elimineer vertrouwen". Hij zei dat vertrouwde derde partijen beveiligingsgaten zijn, te minimaliseren door zorgvuldig ontwerp. Ken Thompson ging in 1984 verder: je kan geen enkele code volledig vertrouwen die je niet zelf hebt geschreven, tot en met de compiler die je compiler compileerde. Reflections on Trusting Trust telt drie bladzijden en sluit elke uitweg af: de regressie stopt nergens, niet voor mijn signing device, en ook niet voor jouw laptop, je browser, de wekelijkse updates van je besturingssysteem of de management engine in je processor.
"Don't trust, verify" kan dus onmogelijk betekenen "bereik nul vertrouwen". Dat heeft nog nooit iemand gedaan, en dat zal ook nooit iemand doen. Het moet iets praktisch betekenen: hoe weinig vertrouwen, hoe zichtbaar, en hoe controleerbaar door jou? Verificatie is geen zuiverheidstest die je één keer aflegt. Het is een praktijk, en de enige eerlijke vraag bij elke bewaaroplossing is hoeveel ervan die praktijk kan bereiken.
Zet de twee kandidaten naast elkaar. Een stateless signer zoals een SeedSigner draait een firmware-image van enkele tientallen megabytes, reproduceerbaar gebouwd uit vastgepinde bronnen, op standaardonderdelen die je overal kan kopen, zonder radio, zonder permanente opslag, en zonder bedrijf dat eerlijk moet blijven of zelfs maar moet blijven bestaan. Jouw laptop draait tientallen miljoenen regels code verspreid over een besturingssysteem, een browser met extensies en drivers, updatet zichzelf wekelijks in stilte, en hangt per ontwerp aan het internet. Geen van beide is trustless. Eén van de twee is klein genoeg dat verificatie er echt haar armen omheen krijgt. Die asymmetrie is het volledige argument, en geen enkel incident van 2026 heeft eraan geraakt.
En dit is geen koopmansversie van de cypherpunkgeschiedenis. Hal Finney bouwde RPOW, de rechtstreekse voorloper van Bitcoins ideeën over verifieerbaar geld, op een dedicated, tamper-resistant coprocessor met publiek attesteerbare code, vanuit de expliciete aanname dat zelfs de uitbater van de machine de vijand was. Dedicated, verifieerbare hardware is geen verraad aan het ethos. Het is één van zijn stichtende zetten.
Wat de verliescijfers zeggen
Zoom uit van eender welk incident en tel alles. Chainalysis komt voor 2025 op 3,4 miljard dollar gestolen in totaal, waarvan 713 miljoen uit persoonlijke wallets, overweldigend hot wallets op alledaagse toestellen. Tel de geschiedenis erbij: de beurzen die klantengeld lieten verdampen, van Mt. Gox tot FTX; de browserextensies en valse apps; de infostealers die schijven afschuimen op zoek naar wallet.dat en schermafbeeldingen van seeds; de wachtwoordkluizen in de cloud die één bedrijfslek omzetten in jaren van individuele plunderingen; de klembordmalware waarin Microsoft meer dan vijftienduizend vervangadressen aantrof.
En de klasse van entropiefouten die Coldcard net berucht maakte? Dat is geen hardwareziekte. Milk Sad, Randstorm, Trust Wallet, Cake Wallet: de beruchte zwakke-willekeur-rampen van het voorbije decennium waren softwarewallets op gewone computers. Het probleem volgt de gewoonte om andermans willekeur te vertrouwen, waar die ook draait. En door mensen verzonnen geheimen deden het nog het slechtst van al: academische doorlichtingen van brainwallets vonden ze bijna allemaal leeggehaald.
Dit is het detail dat ik op een reclamebord zou zetten: geen enkel onderzoeksbureau publiceert een lijn "op afstand gestolen van een correct gebruikt offline signing device". Niet uit schroom, maar omdat er bijna niets is om in die lijn te zetten. Het ene massale hardware-incident ooit was een fout in de seed generatie , en de gebruikers die de praktijk volgden waar heel deze tekst over gaat, kwamen er zonder schade uit.
Nog één paar cijfers, omdat het het mechanisme toont in plaats van de afloop. Toen in september 2025 de grootste supply-chain-aanval uit de geschiedenis van npm pakketten trof met samen zo'n twee miljard downloads per week, bleef de totale gemelde diefstal steken op enkele honderden dollars, grotendeels omdat wallets die adresbevestiging op een onafhankelijk scherm afdwingen de payload nutteloos maakten. Toen Bybit in februari 2025 anderhalf miljard dollar verloor, gebruikten de ondertekenaars wél hardware, maar keurden ze goed wat een vergiftigde webinterface hen toonde in plaats van wat het toestel hen had kunnen tonen. Het scherm op de signer is de laatste pixel die malware op je computer niet kan overschilderen. Het beschermt alleen de mensen die ernaar kijken.
Wat ik verkoop, en wat ik weiger te verkopen
Nu het deel waar je het meest achterdochtig hoort te zijn, dus laat ik het zeggen voor iemand anders het doet: ik heb een commercieel belang in dit debat. Ik run een winkel die signing devices verkoopt. Kim verkoopt geen hardware, en hij zal terecht naar dat verschil wijzen.
Dus hier is de eerlijke versie. Ik verkoop niet graag hardware. Toestellen assembleren en verpakken is repetitief werk met dunne marges, en er is niets intellectueel bevredigends aan. Ik doe het omdat mensen mij bleven vragen wat ze moesten kopen en hoe ze het moesten gebruiken, en omdat een toestel waar je achter kan staan een noodzakelijk onderdeel is om echte mensen aan echte zelfbewaring te helpen. Als je uit deze tekst alleen onthoudt "neem de woorden van de verkoper met een korrel zout en verifieer zijn claims", dan beschouw ik dat als winst, want elke claim hier is controleerbaar zonder mij te vertrouwen.
Wat ik verkoop is smaller dan "hardware wallets". Ik ben, als het erop aankomt, een SeedSigner-maximalist. Het toestel is open source, stateless, en vergeet alles zodra de stroom eraf gaat; het bewaart geen geheimen, heeft geen radio, neemt je eigen dobbelstenen als volwaardige invoer, en bouwt uit reproduceerbare bronnen op standaardonderdelen. Ik publiceerde een stap-voor-stap verificatiegids en zette de echte firmware in je browser , zodat je elke flow kan proberen, en mijn build kan controleren tegen upstream, voor je mij of wie dan ook een cent geeft. Vandaag verkoop ik hem geassembleerd, en voor de volgende versie komen er DIY-kits, want hem zelf bouwen is de sterkste vorm van het argument. Er zijn ook andere toestellen die ik respecteer: de Passport van Foundation, en de nieuwste Trezor met zijn open source secure element, een chip die publieke labaanvallen al heeft doorstaan net omdat hij openlijk aangevallen kon worden. Waar een toestel functies begint op te stapelen, zakt mijn interesse; een signer moet signen.
En de andere kant van curatie: ik was ooit officieel verdeler van BitBox, Keystone en de goedkope Jade, en ik ben met alle drie gestopt. Het zijn geen scams, maar ze bleven onder de lat die ik publiek wil verdedigen, en een winkel die geen producten kan ontslaan doet aan marketing, niet aan curatie. Wanneer iets dat ik verkoop faalt, zoals de Coldcard-gebruikers dat net meemaakten met hun fabrikant, mag je van mij verwachten dat ik dat met naam en toenaam zeg, in een tekst zoals deze.
Het gaat niet om de tools, het gaat om hoe je ze gebruikt
Het gaat er niet om de juiste tools te bezitten. Het gaat erom ze correct te gebruiken.
Die zin is de kern van mijn standpunt, en 30 juli bewees beide helften op een schaal van negen cijfers. Een Coldcard bezitten redde de mensen niet die het toestel hun seed lieten verzinnen. Datzelfde toestel correct gebruiken, met eigen dobbelstenen of binnen een quorum van meerdere fabrikanten, redde iedereen die het deed. De praktijk, in volgorde van moeite:
- Breng je eigen entropie mee. Dobbelstenen of kaarten op je eigen tafel, gevoed aan een open signer. Vertrouw nooit een zwarte doos, ook de mijne niet, om jouw sleutel te verzinnen, en typ nooit entropie in een website of een app.
- Verifieer wat je draait. Reproduceerbare builds bestaan zodat de firmware van een vreemde gecontroleerd kan worden tegen publieke broncode. Mijn gids kost je een namiddag. Je doet het één keer per firmware, en daarna hoef je mij nooit meer te geloven.
- Verifieer wat je tekent. Elk adres, op het scherm van het toestel zelf, elke keer. Dat is de gewoonte die het onafhankelijke scherm verandert van een regel op de spec-sheet in een echte verdediging.
- Boven een serieus bedrag: verwijder single points of failure. Multisig over meerdere fabrikanten is dezelfde ingenieurskunst die vliegtuigen in de lucht houdt: verschillende componenten, zodat geen enkele fout fataal is. Het is mijn kernaanbod voor serieuze bedragen, en ik zeg er even duidelijk bij: het is niet voor iedereen. Het vraagt inzicht, en een slecht beheerde multisig is erger dan een goed gebruikte enkele signer. Het is ook drastisch eenvoudiger geworden dan zijn reputatie, die jaren geleden verdiend werd en sindsdien nooit is bijgewerkt.
Voegt de DIY-weg eigen faalwijzen toe? Ja: het verkeerde image gedownload, een ongeverifieerde SD-kaart, gewone menselijke fouten. Dat is geen argument tegen verificatie; het is de reden waarom verificatietools en begeleiding moeten bestaan. Daarom run ik de gids, de simulator en een eigen testnetwerk waar fouten niets kosten. Het alternatief voor een moeilijke praktijk is geen makkelijke praktijk. Het is geen praktijk, op een laptop, met de cijfers van hierboven.
AI bewapent beide kanten. Open code het meest.
Vooruitkijkend krijgen beide helften van dit gevecht AI. De aanvalshelft is er al: phishing geschreven door modellen, deepfake-supportgesprekken, drainer-kits in abonnementsvorm, malware die zich aanpast. Elk daarvan landt eerst en hardst op alledaagse, verbonden toestellen, want daar zit het aanvalsoppervlak.
De verdedigingshelft is nieuwer, en wijst de andere kant op. Deze maand liet het Bitcoin Red Team AI-ondersteunde audits los op zo'n 390 open source Bitcoin-repositories, in één weekend, met duizenden ruwe bevindingen als resultaat. Twee dingen daaraan zijn hier belangrijk. Dedicated signing devices kwamen eruit met één van de laagste aandelen ernstige bevindingen van alle categorieën die ze scanden. En de doorlichting was überhaupt alleen mogelijk omdat de code open was. AI-auditors kunnen, net als menselijke, alleen verdedigen wat ze kunnen lezen. Gesloten firmware schenkt de aanvalshelft van AI aan haar vijanden en krijgt niets terug. Open, reproduceerbare firmware krijgt beide helften. Die kloof blijft groeien, en ze groeit in het voordeel van precies de toestellen die deze tekst verdedigt.
Kom mij tegenspreken
Kim en ik zijn het over meer eens dan de debatvorm doet vermoeden. Hij staat erop dat verificatie iets moet zijn dat je persoonlijk kan doen, met je eigen ogen en handen, en daar heeft hij gelijk in. Hij wantrouwt beloften van fabrikanten, en na 2026 zou iedereen dat moeten doen. Waar we verschillen is in wat daaruit volgt: ik denk dat de vertrouwensminimaliserende zet die voor een gewoon mens beschikbaar is een klein, open, verifieerbaar signing device is dat correct gebruikt wordt, en ik denk dat de verliescijfers van het voorbije decennium aan mijn kant van de tafel zitten.
Het debat is morgenavond, op een Bitcoin-meetup, niet opgenomen, eerste spreker via een muntworp. Deze tekst is het standpunt dat ik zal verdedigen, bewust vooraf gepubliceerd. Als ik 's avonds een argument verlies, dan is de eerlijke fix een zichtbare update hier, geen stille aanpassing.
Gepubliceerd op 20 augustus 2026, de avond voor het debat. Elke feitelijke claim hierboven linkt naar een bron die niet van mij afhangt. Vind je een fout, in de cijfers of in de redenering, zeg het mij: publiek gecorrigeerd worden is exact de praktijk waar heel deze tekst over gaat.